Rozdział czwarty

Nie bój się ,
Zostanę tu z Tobą, dobrze?
Nie bój się,
To nie zaboli aż tak bardzo...
Tym czasem u Jasmine

— Sally! Przestań się bawić bagażnikiem i wsiadaj!

— No nie...Czemu? Po co?

— Wracamy do domu rudy ciołku. Mike napisał, że musi zostać dłużej.

— Nie chcę...

— Sally. Kupię ci lody. Wszystkie smaki.

— Nie lubię niektórych!

— To weźmiesz te, które lubisz.

— Okej! — Wsiadła do auta.

Zaśmiałam się cicho i przekręciłam kluczyk w stacyjce, po czym ruszyłam spod pizzerii.

Rozdział trzeci

"Kocham Cię

Pamiętaj

Tego nam nie odbiorą"
~ Lauren Oliver, "Delirium"
"— Papa! — Pomachała nam.
Kliknęłam coś i pojechałyśmy na górę."

Anabelle

W drodze do domu ciągle myślałam o znamieniu na ramieniu Jasmine, nad całą sytuacją jaka miała miejsce tej nocy. Szybko więc dotarłam pod drzwi domu i nie przejmując się niczym pchnęłam masywne drzwi w odcieniu mahoniu.

W pomieszczeniu sieni mrok obejmował władzę nad całością lokalu, walcząc z nikłymi promieniami z lampy wiszącej na ścianie nad komodą. Szybkim ruchem pozbyłam się skórzanego żakiecika i powiesiłam go nad owym meblem. Pozbycie się butów nie stanowiło problemu, gorzej z bezszelestnym przemieszczeniem się na piętro domu by nie wzbudzić zainteresowania innych przebywających tu osób.

Rozdział drugi

"Są dziwy
W niebie i na Ziemi,
o których ani się śniło waszym filozofom"
 ~ William Szekspir, wstęp do drugiej części "Dziadów" A. Mickiewicza.
"— No to zapraszam. — Zrobił Nam przejście do wenta. Westchnęłam. Kolejne odciski..."
— Sally! Nie pchaj się! — Huknęłam, gdy jej but wylądował centymetry od mojej twarzy.
— Nie pcham się! — Zaprotestowała.
— Nie martwcie się... Zaraz będzie gorzej. — Pocieszyła nas Anabelle. Ten sarkazm tak bardzo we mnie uderzył...
— To znaczy?! — Pisnęła Sally.
— Ciaśniej... — Strażniczka wzruszyła ramionami.
— Super...
— Gada... — Zanim skończyłam, wentyl się zwężać. — To jakieś żarty!
— Ktoś tu żartował? Ja tylko ostrzegałam... — Oznajmiła głośniej — Że też dziś zachciało mi się ubrać mundur... Chcę z powrotem moje spodnie z dziurami na kolanach...
Po niecałej minucie wyszłyśmy z ciasnej wentylacji.

Rozdział pierwszy

Tato! Przestań!
Daj spokój. On nie słucha.
Nie rób jej krzywdy!
Musimy już iść.
Tato!
"— Sally! Zamykaj drzwi! — Wyszarpałam się z uścisku Mike'a i wybiegłam z pokoju."
— Czemu? — Ruda spojrzała w moją stronę.
— W Wiadomościach gadali, że jakiś morderca zbiegł — Odpowiedziałam, zamykając w pośpiechu drzwi na dodatkowy zamek.
— Aha...To dziwne...Rzadko ktoś ucieka. — Zamyśliła się.
— W każdym razie wolę, żeby nie składał mi odwiedzin. — Potarłam ramiona.
— Ja i Mike cię obronimy! — Poderwała się nagle z miejsca i zrobiła pozę superbohatera.
Na te słowa wykrzywiłam twarz w coś, co przypominało uśmiech.

Prolog

Halo?
Czy ktoś tu jest?
Mama? Ciocia?
Ktokolwiek...?
Hej. Nazywam się Jasmine i mam 19 lat. Żyję i od dzieciństwa mieszkam w niewielkim, ale bardzo urokliwym miasteczku Palm Springs niedaleko Los Angeles.
Studiuję na psychologa, a w wolnych chwilach chodzę na zajęcia ze śpiewu i tańca, a sporadycznie także z aktorstwa. Mam przyjaciółkę Sally. Jest o 3 lata młodsza i dlatego traktuję ją jak młodszą siostrę, którą bardzo chciałam mieć. Nie mam żadnej bliższej rodziny. Mojego taty nigdy nie poznałam, a mama...przekonajcie się sami...